“Zolang je plezier maakt en geniet, kun je heel veel aan”

830
Marcia en Lennox

De wens om moeder te worden, is er bij Marcia Godet (38) altijd geweest. Helaas blijkt de weg ernaartoe geen gemakkelijke. Na een jaar tevergeefs proberen, belandt ze in een medisch traject. Een periode vol onderzoeken, hormonen en teleurstellingen volgt. “De uitspraak: ‘laat het los, dan komt het vanzelf’, irriteerde me mateloos.” 

Marcia: “Uitgaan, reizen, carrière maken: voor mij is het belangrijk om alles uit het leven te halen. Ik wilde daarom niet te vroeg aan kinderen beginnen, maar dát ik moeder zou worden, stond vast. Vijf jaar geleden besloten mijn vriend en ik ervoor te gaan. We hielden er rekening mee dat het niet gelijk zou lukken, maar na een tijdje begin je je toch zorgen te maken.” Het stel gaat naar de huisarts en wordt doorgestuurd naar het ziekenhuis voor verschillende onderzoeken. “We bleken allebei in prima conditie te zijn. De gynaecoloog zei dat het een kwestie van pech was geweest en verwachtte dat ik binnen korte tijd zwanger zou worden. Ze stelde voor om het een paar maanden aan te kijken en pas na de zomer – mocht het dan nog niet gelukt zijn – te starten met IUI: een vruchtbaarheidsbehandeling waarbij op het juiste moment in de cyclus de beste zaadcellen worden ingebracht.”

Verloren tijd
De gynaecoloog blijkt gelijk te hebben: die zomer is het raak. Maar het geluk is van korte duur. “Na zeven weken kreeg ik een miskraam. Natuurlijk was ik verdrietig, maar ik vond het ook een geruststelling om te weten dat ik zwanger kon worden.” Wanneer Marcia en haar vriend dat najaar met het besproken IUI-traject willen beginnen, krijgen ze slecht nieuws: ze moeten een half jaar wachten. “Omdat ik op de natuurlijke manier in verwachting was geraakt, gingen ze ervanuit dat het nogmaals zou lukken. Helaas werd ik steeds weer ongesteld. Na vijf maanden had ik er genoeg van. Ik belde het ziekenhuis om te zeggen dat we zo snel mogelijk wilden starten, maar tot mijn grote ergernis moesten we opníeuw op de wachtlijst. Elke maand dat er niets gebeurde, voelde als verloren tijd.” 

Heftige hormonen
Wanneer het traject dan eindelijk begint, blijkt de impact groot. “Ik vond het lastig om alle ziekenhuisbezoeken – een aantal per maand – te combineren met mijn drukke baan als Retail Director bij Denham. Ook omdat mijn baas en collega’s in eerste instantie niet op de hoogte waren. Daarnaast reageerde mijn lijf heftig op de medicatie: normaal gesproken ben ik positief, maar door de hormonen die ik moest slikken, was het glas soms halfleeg. Gelukkig kon de dosering verlaagd worden, waardoor ik me weer mezelf ging voelen.” De behandeling werpt zijn vruchten af, want na de tweede poging is Marcia zwanger. “Uiteraard hield ik er rekening mee dat het weer mis kon gaan, maar toen het hartje na tien weken niet meer klopte, kwam dat keihard aan. Ik was ontroostbaar. De dagen die volgden, waren erg emotioneel. Doordat mijn lijf nog steeds zwangerschapshormonen aanmaakte, begon mijn buik een bolling te vertonen en was ik supermisselijk. Je zó zwanger voelen, terwijl het vruchtje niet meer leeft, is geestelijk heel zwaar. Pas nadat mijn lijf het had afgestoten, kwamen mijn hormonen in balans.” 

Botte opmerkingen
De pogingen die volgen, leveren niets op. Gelukkig kan Marcia rekenen op steun van familie en vrienden. “Ik ben er altijd heel open over geweest. Ook omdat je vanaf een bepaalde leeftijd toch de vraag krijgt of je geen kinderen wilt. Wat me wel heeft verbaasd, is de botheid van sommige mensen. ‘Wordt het niet eens tijd voor kinderen?’ vroegen ze dan. Als ik vervolgens met een stalen gezicht antwoordde dat ik al twee miskramen had gehad en in een vruchtbaarheidstraject zat, waren ze gelijk stil. Ook de uitspraak: ‘laat het los, dan komt het vanzelf’, irriteerde me mateloos. Je slikt hormonen, moet om de haverklap naar het ziekenhuis en zit elke maand in spanning of je wel of niet ongesteld wordt: dan kun je er moeilijk níet mee bezig zijn.” 

Kans op een meerling
Marcia is zich al aan het oriënteren op IVF als ze eind 2018, geheel onverwacht, een positieve zwangerschapstest in handen heeft. “We waren euforisch, maar knepen ‘m ook een beetje. De laatste inseminatie was namelijk afgeblazen, omdat er teveel rijpe eitjes waren en de kans op een meerling te groot. Tegen het advies van de gynaecoloog in hadden mijn vriend en ik toch gemeenschap gehad. Toen we zes weken later op de echo één hartje zagen kloppen en geen vijf was dat wel een opluchting, haha.” Hoewel het stel dolblij is, is er ook angst om het kindje te verliezen. “Vooral de eerste weken waren spannend. Als ze iets langer aan het zoeken waren naar het hartje, schoten we gelijk in de stress. Gelukkig kregen we meer vertrouwen naarmate de tijd vorderde en hebben we vooral genoten van de zwangerschap.” 

In het moment
Na een lange bevalling wordt op 5 september Lennox geboren. “Ik vond het een heel bijzondere en overweldigende gebeurtenis. Inmiddels is hij alweer twee maanden oud en voelt het heel vertrouwd om hem in mijn leven te hebben. Natuurlijk is het niet altijd makkelijk: een dag op kantoor vind ik denk ik minder pittig dan een dag alleen thuis met Lennox. Ik ben van het organiseren en plannen, maar op een baby kun je maar weinig invloed uitoefenen; je moet meegaan met zijn ritme. Toch zijn alle clichés waar: ieder glimlachje doet je hart smelten.” Ondanks alle teleurstellingen heeft Marcia nooit bij de pakken neergezeten. “Diep vanbinnen heb ik altijd het vertrouwen gehad dat het goed zou komen. Wat mij in moeilijke periodes heeft geholpen, is om in het moment te leven en te focussen op de dingen die er wél waren. Zolang je plezier maakt en geniet, kun je heel veel aan!”