“De retail is en blijft mijn grote passie”

304
Monique Bulters, fotografie: Wijnand van Till

Stel: je werkt jarenlang met veel plezier in een kledingwinkel en verliest van de één op de andere dag je baan. Wat doet dat met je? Jij&Wij magazine sprak met Monique Bulters (52) uit Velserbroek. Begin dit jaar kreeg zij te horen dat Didi failliet werd verklaard. “Na de sleuteloverdracht fietste ik in tranen naar huis. Ik dacht: wat nu?”

Monique: “Als kind naaide ik al poppenkleertjes met mijn moeder. Ik kan dus wel zeggen dat ik altijd iets met kleding heb gehad. Het was voor mij dan ook een logische keuze om voor de opleiding ‘Mode en Kleding’ te gaan. Door mijn zaterdagbaantje in een winkel ontdekte ik nog een reden om in de retail te werken: het contact met mensen. Daar haal ik zoveel plezier uit! Klanten scannen is in de loop van de jaren ‘mijn ding’ geworden. Wil iemand geld uitgeven of zichzelf troosten? Is iemand onzeker of een doelgerichte shopper? Op een gegeven moment is je mensenkennis dusdanig ontwikkeld, dat je precies weet wat voor vlees je in de kuip hebt.”

Trouw
Na een aantal jaar als bedrijfsleider bij een winkelketen te hebben gewerkt, belandt Monique per toeval bij Didi. “Ik was met mijn moeder in het filiaal in Haarlem aan het winkelen. Opeens hoorde ik de bedrijfsleider zeggen ‘Ik kan helemaal niemand vinden’. Omdat ik op  zoek was naar een parttime baan voor na mijn zwangerschapsverlof twijfelde ik geen moment. ‘Je moet mij hebben!’, zei ik. ‘Ik moet alleen nog even een kindje krijgen.’ Toen mijn dochter 10 weken oud was, ben ik gestart en uiteindelijk heb ik er 23 jaar gewerkt.” In al die tijd heeft Monique nooit overwogen om van baan te wisselen. “Ik ben ontzettend trouw, haha. Zo heb ik al 33 jaar dezelfde partner en woon ik al 30 jaar in hetzelfde huis. Dat vertrouwde gevoel vind ik fijn. En vergeet niet: werken in een winkel is nooit saai. Er komen telkens nieuwe collecties binnen, de etalage verandert, collega’s komen en gaan… Daardoor blijft het fris. Bovendien heb ik altijd veel ruimte en verantwoordelijkheid gekregen: dat geeft voldoening.”

Erehaag
Hoewel Monique op de hoogte is van de teruglopende omzetten, komt de sluiting van de winkel als een verrassing voor haar. “Wellicht wat naïef, maar ik dacht: hup, we zetten de schouders eronder en dan komt het wel goed. Toen mij op 5 januari werd verteld dat er surseance van betaling (uitstel van betaling, red.) was aangevraagd, schrok ik wel even. Toch maakte ik mij nog geen zorgen, want ik rekende op een doorstart.” Wanneer Monique een dag later hoort dat het faillissement is gevallen, komt dat keihard binnen. “Het voelde alsof mijn mooiste speelgoed werd afgepakt en vertrapt voor mijn ogen. Het laatste weekend dat de zaak open was, zou ik eigenlijk vrij zijn. Ik heb gevraagd of ik toch mocht werken, zodat ik het kon afsluiten. Dat was overigens heel dubbel: klanten helpen die aan het ‘mauwen’ zijn dat ze niet weten waar ze voortaan hun legging moeten kopen, terwijl ik mijn baan kwijt was.” Om haar laatste werkdag feestelijk af te sluiten, organiseert Moniques man een verrassing: haar vrienden vormen een erehaag voor de deur. “Ik word nog emotioneel als ik het erover heb. Het was zo’n mooi gebaar! Daarna ben ik nog één keer in de winkel geweest om de laatste spullen in te pakken. Het voelde als het leeghalen van oma’s flat, erg verdrietig. Na de sleuteloverdracht zat ik in tranen op de fiets naar huis. Ik dacht: wat nu?”

Vooruitkijken
De eerste tijd vindt Monique het lastig om haar dagen te vullen. “Je bent zo gewend om ’s ochtends de deur uit te gaan met een doel. Als dat wegvalt, voel je je verloren. Ik ben iemand die iets om handen moet hebben. Mensen zeiden ‘doe rustig aan’ maar dat kán ik gewoon niet. Toen het coronavirus uitbrak en iedereen thuis kwam te zitten, gaf dat gek genoeg steun. Ik voelde mij niet meer zo alleen.” Na een aantal weken besluit ze een loopbaancoach in te schakelen die haar kan helpen bij haar volgende carrièrestap. “Ik had het verdriet een plekje gegeven en wilde weer vooruitkijken. Via ‘Werk in de Winkel’ (een platform voor retailmedewerkers, red.) ben ik in contact gekomen met een loopbaancoach. Zij heeft mij geholpen om boven tafel te krijgen wat ik leuk vind en waar ik goed in ben. Ik weet nu dat ik mijn kwaliteiten ook zou kunnen inzetten in het onderwijs. Een branche die  – in tegenstelling tot de retail – staat te springen om personeel.”

Kriebelen
Door de coronacrisis heeft Monique nog niet kunnen meelopen op een basisschool. Voorlopig werkt ze bij Vasthoven Mode. “De winkel heeft een totaal andere doelgroep dan Didi. Het duurde even voordat ik me kon openstellen voor mijn nieuwe werkomgeving, maar inmiddels heb ik het heel erg naar mijn zin. Als ik bij oudere mensen die soms drie maanden binnen hebben gezeten een glimlach op het gezicht kan toveren, doet dat me goed. Je maakt dan echt het verschil. Ik ben nog steeds van plan om uit te zoeken of het onderwijs iets voor mij is. Maar ik moet eerlijk zeggen: nu ik weer op de winkelvloer sta, begint het toch te kriebelen… De retail is en blijft mijn grote passie!”