“Als het aan mij ligt ga ik eerder met pensioen”

342

Pensioen: voor de één is het nog ver weg, terwijl de ander er al lang en breed over na heeft gedacht. We vroegen Anne Gottenkieny (26), werkzaam bij Lichtcentrum Hengelo, hoe zij erover denkt.

Na het afronden van de middelbare school ging Anne Gottenkieny (26) naar het ROC, waar ze detailhandel studeerde. In eerste instantie voor bedrijfsleider. Al op haar vijftiende, tijdens haar opleiding, ging ze aan het werk bij Blokker. Hier werkte ze zeven jaar. Eerst als medewerker en later als assistent-bedrijfsleider. “Met Blokker ging het op een gegeven moment iets minder en daardoor werden ook mijn uren beperkt. Mijn moeder kende de eigenaar van de winkel Lichtcentrum Hengelo en zo is dat balletje gaan rollen. Voor ik het wist, was ik er aan het werk.”

Vernieuwend
Anne had in eerste instantie totaal geen verstand van alles wat met lampen en techniek te maken had, en ze moest nog maar zien hoe de baan haar zou bevallen. Maar nu, vijf jaar verder, vindt ze verlichting enorm interessant. “Elke keer komt er weer iets nieuws en breidt de verlichtingswereld zich uit. Door dat vernieuwende aspect ben ik nooit uitgeleerd. Als ik zie wat ik in mijn jaren hier heb opgestoken, ben ik daar heel trots op.”

Blijven zitten
Anne houdt zich voornamelijk bezig met de webshop en klantenservice. In de winkel staat ze doordeweeks niet veel, maar op drukke zaterdagen springt ze even bij. Vervelen doet het haar nooit. Geen van haar taken. Daar komt bij dat ze niet graag van baan verandert, vertrekken doet ze voorlopig niet. “Als je het zo onwijs naar je zin hebt, waarom zou je dan weggaan? Dit is het tofste wat ik tot nu toe heb gedaan. Het team is leuk en het werk ook, dus ik blijf lekker zitten waar ik zit. Zolang het lichtcentrum er nog is, ben ik er ook.”

Eerder stoppen
Als ze midden vijftig is, wil Anne met pensioen. “Wat ik hier doe: staan, lopen, zware pakketten tillen, trappen op en af… ik denk niet dat ik het red om zo door te gaan tot de pensioenleeftijd. Dus wat mij betreft stop ik er wat eerder mee.” Verder moet ze eigenlijk nog niet aan haar pensioen denken: “Zodra ik veertig ben, ga ik mij er misschien in verdiepen, maar voor nu vind ik pensioen een zorg voor later. Natuurlijk sparen mijn vriend en ik wel, want je weet nooit of er tegen die tijd überhaupt nog een pensioenpotje is, maar toch, wie dan leeft wie dan zorgt.”

Overigens kan Anne zich verheugen op het idee dat ze alle tijd van de wereld heeft. “Als ik nu op vakantie wil, moet ik dagen opnemen. Zodra je met pensioen bent, kun je iedere iets nieuws ondernemen. Nu moet je dat plannen en dat is toch anders. Als ik met pensioen ben, ga ik heel veel dingen doen waar ik nu niet aan toekom.”

Achtergrond
Anne is net moeder geworden van een dochter. Hoewel iedereen dacht dat ze zou gaan genieten van haar zwangerschapsverlof, dat nog tot 3 januari duurt, mist ze de winkel. Daarom gaat ze er iedere dinsdag even langs om koffie te drinken. In plaats van vijf gaat Anne straks vier dagen per week werken.